Kazimierski Park Krajobrazowy w końcu zyska należytą ochronę

Po przeszło 40. latach od powstania Kazimierskiego Parku Krajobrazowego, jest nadzieja, że jego ochrona nie będzie zależała od decyzji pojedynczych osób, a znajdzie jednoznaczne zapisy w planie ochrony. Prace nad przygotowaniem planu ochrony rozpoczęły się przed kilkoma miesiącami. Za całość odpowiada Narodowa Fundacja Ochrony Środowiska, która w konsorcjum z Uniwersytetem Marii Curie-Skłodowskiej w Lublinie, jest wykonawcą projektu planu ochrony.

Pierwsze spotkanie z interesariuszami planu, podczas którego przedstawione zostaną najważniejsze założenia prac nad tym dokumentem, odbędzie się 6 listopada w godzinach 10.00 – 13.00. Ze względu na trwającą pandemię, spotkanie będzie miało formę zdalną. Szczegóły dostępne są na stronie https://parki.lubelskie.pl/.

Oczywiście każdy może zgłaszać uwagi i wnioski do planu. Jest to możliwe do czasu zakończenia merytorycznych prac nad tym dokumentem, to jest do jesieni 2021 roku. Korespondencję należy kierować na adres Zespołu Lubelskich Parków Krajobrazowych, ul. Mieczysława Karłowicza 4, 20-027 Lublin. Można także wypełnić ankietę dostępną pod linkiem: https://parki.lubelskie.pl/media/9055/file/ankieta-wyzwania-i-szanse-ochrony-kpk.docx.

Bez wątpienia w stosunku do 1979 roku, aktualne walory Parku są istotnie uszczuplone. Pomimo obowiązujących zakazów, powstał nowy stok narciarski, w wyniku czego zasypano piękny wąwóz, wyciętą kilka hektarów lasu grądowego, oraz przemieszczono setki tysięcy metrów sześciennych podatnego na erozję lessu. Powstało też kilka hoteli, których skala i architektura odbiega istotnie od wzorców wypracowanych przez Witkiewicza i Sicińskiego. Wybudowano kilka obiektów w niezwykle eksponowanych miejscach, do tego o miernej architekturze, istotnie psując krajobraz, jednocześnie tworząc proceder, który może prowadzić do dalszej, destrukcyjnej zabudowy. Także w miejscowych planach wskazano miejsca pod kolejne wielkie inwestycje. Do tego zniszczono kilka wąwozów – część zwyczajnie zasypano, część wyłożono betonem. Z biegiem czasu zniesiono najistotniejsze zakazy obowiązujące na terenie Parku. W pewnym sensie zalegalizowano rozjeżdżanie wąwozów czy wycinkę drzew, nawet tych najcenniejszych, chroniących wąwozy przed erozją.

Parki krajobrazowe obejmują obszary chronione ze względu na wartości przyrodnicze, historyczne i kulturowe oraz walory krajobrazowe w celu zachowania, popularyzacji tych wartości w warunkach zrównoważonego rozwoju. Zadaniem planu ochrony jest przede wszystkim wyznaczenie jednoznacznych zasad i celów ochrony parku, identyfikacja oraz określenie sposobów ograniczania zagrożeń oraz ich skutków, określenie zakresu prac związanych z ochroną przyrody i kształtowaniem krajobrazu.

Plan ochrony zawiera również ustalenia do studiów uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin oraz miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, dotyczące eliminacji lub ograniczenia zagrożeń wewnętrznych lub zewnętrznych. Dzięki temu nie powinny się już zdarzać sytuacje, szybkiego przekwalifikowania działek rolnych na budowlane, oczywiście wcześniej odkupionych przez lokalnych handlarzy za przysłowiowe grosze.

Pozostaje cierpliwie czekać na efekty prac. Trzymam kciuki, aby powstały dokument umożliwił zachowanie tego, co najcenniejsze, a może nawet przywrócenie tego, co zostało wcześniej zniszczone. Poniżej zamieściłem uchwałę powołującą Park. Niektóre zapisy są nadal aktualne, szczególnie zaś dotyczące „stosowania rozwiązań projektowych z zestawu zatwierdzonego przez Głównego Architekta Województwa po uzyskaniu pozytywnej opinii Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków oraz Zarządu Parku. Wnioski o włączenie do zestawu innych projektów poparte konkretnym opracowaniem projektowym będą zgłaszane przez terenowe organy administracji państwowej”.

KW

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany.